| |
| |
1104 - B2
Team Informatie
Wij rijden samen met team B1. De helft van ons team ( Piet ) is ook een doorgewinterde challenger, alleen de Rode zee was nog niet in ons program, vandaar.
Ook wij rijden in een Amerikaan, een Caddilac , die ons absoluut naar Jordanië zal brengen over bergen en dalen, door zand en wat we verder nog tegen komen.
Behalve de fun geldt ook voor ons het goede doel: het kindertehuis in Bulgarije en de Stichting Humanitaire Hulp Gambia.Voor info hierover kan je kijken op www.shhg.nl en voor de engelstaligen op www.fhag.gm Inmiddels zijn de laatste werkzaamheden aan de auto uitgevoerd en kunnen we vol vertrouwen met een goede auto en prima muziek op weg. O ja een bakkie hebben we natuurlijk ook aan boord.De laatste ontwikkeling. We, Team B1 en B2 rijden nu met z'n vieren. Team B1 bestaat uit Matthijs Timmers en Michel Groenendaal en Team B2 zijn Piet van der Graag en Arthur Aalst. Ook met z'n vieren maken we er iets moois van!
Let's go.
Hieronder de verslagen van B1 en B2:
Het is maandagmorgen rond 7.30 uur. We zitten in een ooit chique hotel met een beetje communistische uitstraling, in Zagreb de hoofdstad van Kroatië.
Sinds zaterdagmorgen ( wat was het water koud zeg! ), hebben we zo’n 1400 kilometer afgelegd. En voor de critici onder ons de beide amerikanen doen het geweldig, alhoewel onze mecanicien Matthijs natuurlijk weer iets gevonden heeft om even aan te sleutelen.
Voor team B2 zijn er wel problemen alhoewel ze in de categorie luxe problemen vallen : We hebben geen muziek meer aan boord. De techniek heeft ons wat dat betreft in de steek gelaten. Toch maar eens op zoek naar een LIDL om voor een oplossing te kijken.
Gisteren hebben we met de hele groep in Nürnberg gegeten en geslapen. Prima bedden en goed eten. Onderweg komen we weinig teams tegen en sinds gisteren zijn er “groepen” gevormd?
Waar horen team B1 en B2 dan bij? Nou ja we zien het wel voorlopig gaan we vandaag op pad naar Bulgarije. Tot nu toe lijkt alles erg westers, hier in Kroatië zijn de mensen misschien iets terughoudender, maar wat wil je ook met zo’n geschiedenis achter de kiezen.
De samenwerking binnen onze teams is goed. Het rijden/zitten in zo’n bakbeest van een auto is een feest, jammer van de muziek natuurlijk, maar teamB2 heeft al spontaan aangeboden om dan maar af en toe van auto te wisselen, waar vind je zo’n saamhorigheid in deze dagen.
Het wordt tijd om een broodje te gaan eten en ons langzaamaan klaar te maken voor de langste dag van de hele trip. Vandaag 800 kilometer wegduwen.
Tot later, Matthijs, Michel, Piet en Arthur
Dinsdag 7 april:
We zijn ver in Bulgarije gearriveerd in de plaats Troyan, iets met het paard van Troye. Tot nu toe loopt de reis zeer voorspoedig. Nauwelijks problemen met de auto’s . Grensovergangen soepel en zonder vertragingen. Iedereen aan de grenzen behulpzaam en vriendelijk. Er is een groot verschil tussen de landen Kroatië en Bulgarije. Het eerste bijna westers en het tweede nog voor een groot deel in de middeleeuwen.
Vooral in de kleinere dorpen is dat goed merkbaar. We hebben delen via de binnenwegen afgelegd en daar is de armoede heel goed zichtbaar, daar wonen dan ook de meeste Roma
Vandaag Dinsdag hebben we de weeshuizen bezocht en dat viel eigenlijk ontzettend mee. Ik had me daar toch een andere voorstelling van gemaakt. De kamers van de kinderen zien er over het algemeen schoon uit en de bedden zijn goed. Toch is het schrijnend om te horen en te zien dat “ouders”zo makkelijk afstand doen van hun kinderen. Maar soms lijkt het alsof de kinderen beter af zijn in het weeshuis dan thuis.
Veelal oudere vrouwen nemen enkele kinderen onder hun hoede, zodat ze toch nog wat meer “ouderzorg” krijgen dan alleen van de professionele werkers in de instellingen.
Na bezoeken aan drie tehuizen, eigenlijk is de naam van weeshuizen niet helemaal op z’n plaats, veel ouders geven hun kinderen af ter adoptie, wordt er doorgereden naar Troyan. Al weer een perfect, eigenlijk te luxe hotel, maar wel goede bedden en douches.
Na toch maar een keer niet gegeten te hebben in het hotel, een lokaal restaurant is toch meestal gezelliger, en een bezoek aan de plaatselijke “disco”, wordt het tijd om naar bed te gaan. Morgen een trip van rond de 600 kilometer naar Istanbul en dan zijn we al weer in Turkije.
De stemming in onze teams is bijzonder goed. Het wisselen van auto en teamleden komt er niet van, het is goed zo.
Tot het volgende verslag
Woensdag 8 april:
Van Bulgarije naar Turkije. Van het communisme naar “de welvaart”van Turkije. Wat zullen we aantreffen?
De laatste paar honderd kilometer door Bulgarije zijn indrukwekkend qua natuur. Door de bergen waar nog op veel plaatsen sneeuw ligt waar dan ook foto’s gemaakt worden ( volgen later).
Toch ook weer veel armoedige Roma dorpen met absoluut geen connectie met het welvarende Europa, terwijl Bulgarije toch bij de Eu aangesloten is.
Na het vertrek vanuit Troyan waar we met meer teams in het hotel waren en ook s’morgens nog ontbeten hebben rijden we toch weer de hele weg samen.
Onderweg komen we nog wel teams tegen, maar de Amerikanen gaan vermoedelijk gewoon te hard. Hopelijk kunnen we ons nu toch spoedig bij een groep aansluiten.
De aankomst in Turkije biedt metten een totaal ander indruk. De grensovergang, eigenlijk totaal westers en dat dan weer in schrille tegenstelling met het armoedige overgangetje in Bulgarije. De doorgang bij de grens verloopt heel makkelijk. Stempel hier, visum daar en rijden maar weer.
Ook de wegen in Turkije zijn bijna westers, driebaans wegen, die er heel verzorgd bij liggen. Wat opvalt is de opgeruimdheid, nergens zwerf afval. Overal zijn mensen bezig om de wegen en dorpen schoon te houden.
Uiteindelijk bereiken we aan het eind van de middag Istanbul, een stad met 20 miljoen inwoners. De beide door het roadboek opgegeven hotels zijn volgeboekt, dus dan maar zelf op zoek naar een onderkomen. Met behulp van zeer vriendelijke Turken vinden we uiteindelijk een klein hotel dicht bij de grote blauwe Moskee, die we morgen gaan bezoeken. Vlakbij het hotel vinden we ook een lokaal restaurant waar we met plezier en met smaak hebben kunnen eten. En na een bezoek aan de binnenstad kruipen we moe maar voldaan onze bedjes in.
Zien wat er morgen weer te beleven is.
|
|
|
|
|
|
 |
|
 |